Historie & Achtergronden - Dakar Rally

Hoe is het allemaal begon...(in een notendop)
Met veel enthousiasme, een volgepropte 4x4 en een dosis zelfvertrouwen gingen we op weg, achter het team aan. Helaas, vele activiteiten waren toegezegd en beloofd door de gebroeders, maar de Jacobs hielden zich voor de zoveelste keer niet aan hun afspraken. Veel ruzie, ergernissen en onbetrouwbaarheid in het team zorgde ervoor dat wij samen besloten om zelf verder te gaan en met succes! Zelfstandig reden wij van Bivak naar bivak van Portugal (Lissabon start), Marokko en Mauritanië naar Senegal (Dakar Finish) en zelfs voor de lol nog naar Gambia. Onderweg zijn we vele Dakar fanaten tegen gekomen die ook de bekende rally achterna reden. Super om dit alle mee te maken. Natuurschoon, gezelligheid, het onbekende, het avontuur en de mensen. Helaas kom je de verschillende bivakken in principe niet in. Dus daar werden weer creatieve oplossingen voor gevonden door vele enthousiaste fans. (nep armbandjes, omkoperij etc.). Het lukte ons gelukkig om binnen te komen. Henry met de jas van de organisatie zelf, deed zich voor als mede organisator en ik liep met 3 grote camera's om me heen vermomd als pers. Er vroegen zelf Japanners aan Henry waar zij zich moesten melden in het bivak! Zo zie je maar. Ik heb werkelijk de grond gekust in het eerste bivak. Eindelijk in een bivak, na zoveel jaren achter de t.v. te hebben gezeten! Wat je dan allemaal mee maakt is onwerkelijk. Alle teams druk in de weer met het repareren van de motoren. Auto's en vrachtwagens uit elkaar liggend, grote spoedklussen, GPS materialen, eten, slapen, voorbereidingen en meer. Henry vond het allemaal heel indrukwekkend om te zien. Wat een werk! Na een aantal keren te zijn binnen gekomen, was het dan ook nog een keer met de auto gelukt op de rustdag in Atar. Sta je daar met je Land Rovertje tussen al die gepimpte dure auto's, dat is echt fantastisch!

Het bivak trekt net als de rally door Afrika. Compleet met "restaurant" wat overigens zeer goed eten is, ziekenhuis met doktoren, satellietmaterialen en veel meer. Douches en toiletten worden vaak ter plaatse gemaakt door de bevolking. (en ook flink getest!!!) De bivaks bevinden zich altijd op een vliegveld om mensen, spullen en eten in te kunnen vliegen en voor de veiligheid (muren en hekken worden streng bewaakt door militaire). Een prima verzorgde plek, maar nog altijd niets voor iemand met smetvrees.

Het was best wat kilometers af leggen per dag om de karavaan goed bij te houden. De Dakar voertuigen mogen zonder moeilijkheden overal door. Wij worden vaak gestopt door politie, of we moeten omrijden. Er word zelfs een grens speciaal voor "Le Dakar" afgebroken en geopend. Als toerist mag je er niet doorheen. Anders gezegd, je komt er niet eens bij in de buurt al zou je willen. De militairen houden je tegen. Maar wij wisten als een van de weinige toeristen dat dit het geval zou zijn. Wij zijn dus niet afgebogen naar de grens maar doorgereden en hebben daardoor twee bivaks overgeslagen. Eenmaal weer bij het bivak verzameld, waren er nog maar een handvol toeristen over. De rest was bij de grens aangehouden en mochten terug gaan. Spannend!

Naast de Dakar was er ook tijd voor de wereld om Dakar heen. Dat is wat ik ook erg interessant vind. De mensen, de kinderen, de kleine dorpjes, het grote contrast. Het opent je ogen en relativeert enorm wat je daar alle maal ziet en mee maakt in de verschillende landen. Om dat op foto te zetten is een uitdaging.

Met 16.780 km op de teller van een Land Rover Defender 110 hebben wij het Dakar 2006 avontuur gereden en beleefd als geen ander. Tot op een dag ik een bijzondere foto schoot van de Mitsibishi Evo. Ik werd benaderd om eventueel de foto te mailen naar een fotograaf. Zo gezegd, zo gedaan. En met die foto kwam Dakar 2007 langzaam in zicht.