Historie & Achtergronden - Dakar Rally

Dakar Rally 2008 (Lisboa - Dakar) 30ste editie
Monique (dochter Mart en Jeanne Frencken) & Henry gaan samen weer mee met de Dakar Rally 2008 Lisboa - Dakar 30 ste editie. De zwaarste rally ter wereld beloofd dit jaar spectaculair en zwaar te worden op haar verjaardag. Ze gaan dit keer beide mee als persfotograaf bij het AutoTrack.nl- Team van Deijne. Henry als "Pilot" en Monique als "Co-pilot & Navigator" in de Mitsubishi L200. Om het team, Henry en Monique te volgen kun je kijken op de volgende website: www.deijnedakar.nl Hier kun je informatie, foto's en video's bekijken. Verder heeft Monique een eigen Dakar 2008 Blog: dakar.goudal.com. Hier kun je per dag geposte berichten van Monique lezen.

Het Avontuur: De Dakar Rally 2006 zelfstandig achterna reizen
In 2006 reden Monique en Henry de Dakar Rally achterna op eigen gelegenheid maar mede ook als backup auto voor het team Off-road Adventures Rally Team (de gebroeders Jacobs). Dat was een hele belevenis! 16.780 km op de teller, van ijs en sneeuw in Spanje en Portugal, tot kou in het atlasgebergte van Marokko, naar warmte in de woestijn van Mauritanië en hitte in Mali en Senegal. Als je geheel zelfstandig rijd zonder een grote organisatie achter je als A.S.O (die o.a. de Dakar en de Tour de France organiseert) moet je voorbereid zijn op alles. Grensovergangen zijn vaak een drama, uren wachten voor een stempeltje in je paspoort te krijgen met vele gewapende grensbewakers om je heen. Zij noteren uiteindelijk je naam in een gekreukt roze barbie schrift dat ze als cadeau van een Duitser enkele dagen geleden gekregen hadden. Waanzin zal je zeggen. Maar je maakt ook de vele ontroerende momenten mee, bij het zien van deze zo andere wereld. De realiteit die ter plekke tot je doordringt: geen of weinig water, armoede, vrouwen die haar kinderen aan je willen verkopen, de vele vliegjes om iedereen heen, maar desondanks toch hele vriendelijke en gelukkige mensen. Want ze hebben familie en dat is wat er telt. Wij hadden een super avontuurlijke vakantie gepland maar wisten toen nog niet dat we Dakar 2007 & 2008 officieel mee zouden gaan rijden, een droom die werkelijkheid zou gaan worden.

Hoe is het allemaal begon...(in een notendop)

Met veel enthousiasme, een volgepropte 4x4 en een dosis zelfvertrouwen gingen we op weg, achter het team aan. Helaas, vele activiteiten waren toegezegd en beloofd door de gebroeders, maar de Jacobs hielden zich voor de zoveelste keer niet aan hun afspraken. Veel ruzie, ergernissen en onbetrouwbaarheid in het team zorgde ervoor dat wij samen besloten om zelf verder te gaan en met succes! Zelfstandig reden wij van Bivak naar bivak van Portugal (Lissabon start), Marokko en Mauritanië naar Senegal (Dakar Finish) en zelfs voor de lol nog naar Gambia. Onderweg zijn we vele Dakar fanaten tegen gekomen die ook de bekende rally achterna reden. Super om dit alle mee te maken. Natuurschoon, gezelligheid, het onbekende, het avontuur en de mensen. Helaas kom je de verschillende bivakken in principe niet in. Dus daar werden weer creatieve oplossingen voor gevonden door vele enthousiaste fans. (nep armbandjes, omkoperij etc.). Het lukte ons gelukkig om binnen te komen. Henry met de jas van de organisatie zelf, deed zich voor als mede organisator en ik liep met 3 grote camera's om me heen vermomd als pers. Er vroegen zelf Japanners aan Henry waar zij zich moesten melden in het bivak! Zo zie je maar. Ik heb werkelijk de grond gekust in het eerste bivak. Eindelijk in een bivak, na zoveel jaren achter de t.v. te hebben gezeten! Wat je dan allemaal mee maakt is onwerkelijk. Alle teams druk in de weer met het repareren van de motoren. Auto's en vrachtwagens uit elkaar liggend, grote spoedklussen, GPS materialen, eten, slapen, voorbereidingen en meer. Henry vond het allemaal heel indrukwekkend om te zien. Wat een werk! Na een aantal keren te zijn binnen gekomen, was het dan ook nog een keer met de auto gelukt op de rustdag in Atar. Sta je daar met je Land Rovertje tussen al die gepimpte dure auto's, dat is echt fantastisch!

Het bivak trekt net als de rally door Afrika. Compleet met "restaurant" wat overigens zeer goed eten is, ziekenhuis met doktoren, satellietmaterialen en veel meer. Douches en toiletten worden vaak ter plaatse gemaakt door de bevolking. (en ook flink getest!!!) De bivaks bevinden zich altijd op een vliegveld om mensen, spullen en eten in te kunnen vliegen en voor de veiligheid (muren en hekken worden streng bewaakt door militaire). Een prima verzorgde plek, maar nog altijd niets voor iemand met smetvrees.

Het was best wat kilometers af leggen per dag om de karavaan goed bij te houden. De Dakar voertuigen mogen zonder moeilijkheden overal door. Wij worden vaak gestopt door politie, of we moeten omrijden. Er word zelfs een grens speciaal voor "Le Dakar" afgebroken en geopend. Als toerist mag je er niet doorheen. Anders gezegd, je komt er niet eens bij in de buurt al zou je willen. De militairen houden je tegen. Maar wij wisten als een van de weinige toeristen dat dit het geval zou zijn. Wij zijn dus niet afgebogen naar de grens maar doorgereden en hebben daardoor twee bivaks overgeslagen. Eenmaal weer bij het bivak verzameld, waren er nog maar een handvol toeristen over. De rest was bij de grens aangehouden en mochten terug gaan. Spannend!

Naast de Dakar was er ook tijd voor de wereld om Dakar heen. Dat is wat ik ook erg interessant vind. De mensen, de kinderen, de kleine dorpjes, het grote contrast. Het opent je ogen en relativeert enorm wat je daar alle maal ziet en mee maakt in de verschillende landen. Om dat op foto te zetten is een uitdaging.

Met 16.780 km op de teller van een Land Rover Defender 110 hebben wij het Dakar 2006 avontuur gereden en beleefd als geen ander. Tot op een dag ik een bijzondere foto schoot van de Mitsibishi Evo. Ik werd benaderd om eventueel de foto te mailen naar een fotograaf. Zo gezegd, zo gedaan. En met die foto kwam Dakar 2007 langzaam in zicht.

Dakar Rally 2007 (Lisboa - Dakar)
Het bedrijf Car Content Factory Pressteam (Leon Janssen) had vele persmensen benaderd om als een groot persteam naar Dakar te gaan. Zowel Henry als ikzelf waren benaderd om mee gaan. (link: de geschoten foto). Henry als o.a. afgestudeerde fotograaf en ikzelf als dochter van een fotograaf, zouden dit natuurlijk niet willen missen. Maar helaas na heel wat gesprekken bleek ook dit bedrijf niet betrouwbaar te zijn.

Henry kende inmiddels de Nederlandse bekende in de Dakar wereld wanwege zijn 4x4 achtergrond. Chris Leyds, Evert Kroon, Gerard Rond etc. Hij was benaderd om met het Dakarsport Team (Land Rover) mee te gaan. Helaas was er geen plek vrij voor Monique vrij. Op de Brabantse Dakar Pre-Proloog kreeg ik echter een tip dat er bij het AutoTrack.nl- Team van Deijne nog een plaats vrij was in de assistentie auto. "Ik spreek Frans kan mooie plaatjes schieten en kan regelen" met die woorden stapte ik naar het team en was Dakar 2007 een week voor de Rally toch nog een feit. Henry ging mee met het Dakarsport Team (Land Rover) en ik ging mee met AutoTrack.nl- Team van Deijne (Mitsubishi) .

Opweg naar Dakar
Vanuit het Brabantse Zeeland vertrok het tam eind December richting Lissabon. Ik als co-pilote & navigator met de Mitsubishi L200 persauto. De keuringen voor alle voertuigen vinden namelijk altijd begin januari plaats. De deelnemers krijgen een administratieve keuring en de auto's worden gecheckt en krijgen hier het GPS materiaal en de auto stickers uitgedeeld. Na de keuringen volgen er nog de laatste voorbereidingsdagen en teambesprekingen voordat het dan werkelijk van start gaat.

De race deelnemers vertrekken vanuit het start podium en de overige deelnemers, als pers en assistentie, vertrekken door een sliert van mensen in feeststemming naar de eerste special. De Dakar karavaan opweg van de liaison (verbindingsroute) naar de special (de rally), de liaison en naar het bivak. En zo zou het de komende 15 dagen elke dag eruit zien. Eerst door Portugal, Spanje en Marokko, dan naar Mauritanië en eindigend in Senegal. Dit is makkelijk geschreven in twee regels maar in 15 dagen gebeuren er vele activiteiten en acties om je heen die zo snel voorbij gaan dat het onwerkelijk lijkt. Een droom. En dat alles probeer je dan natuurlijk zo goed als mogelijk vast te leggen op camera.

De dagen vliegen voorbij omdat er zoveel gebeurd. De problemen die we het vorige jaar ondervonden bij de verschillende grensovergangen waren dit jaar totaal niet aanwezig. Zo zie je het verschil van zelfstandig rijden en het rijden in georganiseerd verband. Henry vermaakte zich in het Dakar sport team met het aftanken van auto's, het regelen van de brandstof en banden en de pilot zijn van de toyota 100. Ik vermaakte me als copiloot, navigator, fotograaf en Frans sprekende regelaar in de Mitsubishi L200. Van paspoort stempels van de verschillende grensovergangen halen voor het team tot met de organisatie wat probleempjes oplossen, ja ik hield mezelf wel bezig!

Elke avond als je het bivak weer binnenkomt dan is het wachten op uitslagen en horen hoe het met ieder team vergaat. De Dakar volgen is ter plaatse daar wat lastig. Uitslagen komen laat op borden te hangen en je ziet simpelweg minder van de rally. Op de televisie gaat dat eigenlijk een stuk makkelijker met alle programma's en nieuwsflitsen. Je bent eigenlijk elke avond weer blij als het gehele team heelhuids en met zo weinig mogelijke schade binnen komt. Meer schade betekent namelijk langer sleutelen en de starttijd in de ochtend staat alweer vast en die moet je zien te halen.

Als je dagelijks een rondje loopt in het bivak word het, naarmate de rally vordert, een steeds kleiner bivak. De vele uitvallers en geblesseerde gaan terug naar huis en verlaten de karavaan. De overblijvers zwoegen hard en zitten nog vol adrenaline. Het is ongelofelijk hoeveel energie je hebt. Ik stond vaak s' nachts om 3 uur mijn verzamelde foto's te mailen naar Nederland. Je "slaapt" met lopende generatoren, startende motors en felle verlichting naast je. Maar echt moe word je niet, dat gebeurd pas weer als je in Nederland bent.

Het is een mooi avontuur, maar stiekem vergt het veel van de coureurs, de monteurs, alle andere helpende handen en natuurlijk ook het materiaal. De professionele teams hebben het wel wat makkelijker dan de amateurs, die toch vele activiteiten zelf moeten doen.

De 21 ste kom je aan in de grote stad Dakar. Daar staan de vele fans en familie van de teams op iedereen te wachten. Een hele gebeurtenis, dat is echt hartverwarmend! In Dakar word bij het "Lac rose" nog een laatste special gereden en dan is er de huldiging waar iedereen toch met smacht naar uit heeft gekeken de afgelopen twee weken. Het podium waar elke race deelnemer even op en af mag rijden en het applaus voor de geweldige prestaties mag ontvangen. Indrukwekkend! De paparazzi is dan ook hier weer flink aanwezig.

In plaats van terug te rijden naar Nederland hebben Henry en ik dit keer het vliegtuig naar Amsterdam terug genomen. De Auto's vrachtwagens en motoren gaan allemaal per boot terug. Le Dakar is ten einde en we mogen tevreden terug kijken op de mooie prestaties van beide teams. Terug in Utrecht begint dan weer je normale ritme, even wennen.

Eindklassement auto's -  Nederlanders
34 Mitsubishi Van Deijne / Rosegaar 63:53:27 (+17:59:50)
46 Bowler Coronel / Uuljee 68:21:23 (+22:27:46)
56 Bowler Aarts / Rijpma 72:47:06 (+26:53:29)
64 Bowler Leyds / Kragt 75:59:29 (+30:05:52)
Eindklassement vrachtwagens -  Nederlanders
33 Jimmink / De Snaijer / Jans GINAF 84:02:53 (+29:59:48) Team van Deijne
42 De Boer / Tolboom / Kluijtmans GINAF 96:43:25 (+42:40:20) Team Dakarsport

Dakar Rally 2008 (Lisboa - Dakar) 30 ste editie
Monique & Henry gaan samen weer mee met de Dakar Rally 2008 Lisboa - Dakar 30 ste editie. De zwaarste rally ter wereld beloofd dit jaar spectaculair en zwaar te worden op haar verjaardag. Ze gaan dit keer beide mee als persfotograaf bij het AutoTrack.nl- Team van Deijne. Henry als "Pilot" en Monique als "Co-pilot & Navigator" in de Mitsubishi L200. Om het team, Henry en Monique te volgen kun je kijken op de volgende website: www.deijnedakar.nl Hier kun je informatie, foto's en video's bekijken.